Al-Qiyaama

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۝١

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝٣

آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۝٦

[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝٧

هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝٨

و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝٩

و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١٠

آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١٣

در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ۝١٤

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١٧

مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١٨

پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١٩

سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢٠

هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۝٢١

و آخرت را رها می‌کنید.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۝٢٣

به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ۝٢٤

و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۝٢٥

زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌‌شکن به آنها می‌رسد.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ۝٢٧

و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢٨

و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢٩

و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝٣٠

در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝٣١

[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝٣٢

بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝٣٣

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝٣٤

وای بر تو! پس وای بر تو!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝٣٥

باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝٣٦

آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ۝٣٧

آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝٣٨

سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝٣٩

سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤٠

آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟