Al-Qiyaama

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۝١

Kıyamet gününe yemin ederim.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

Sürekli kendini kınayan nefse yemin ederim.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝٣

İnsan biz onun kemiklerini asla toplayıp, bir araya getirmeyeceğimizi mi zanneder?

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Aksine onun parmak uçlarını bile yaratıp düzenlemeye gücümüz yeter.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Ancak insan, önündeki (ahireti inkâr ederek) fücurla (günah işlemek) ister.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۝٦

"Kıyamet günü ne zaman?" diye sorar.

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝٧

Göz dehşetle kamaştığı zaman.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝٨

Ay tutulduğu zaman.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝٩

Güneş ve Ay bir araya getirildiği zaman.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١٠

(O gün) insan: "Bugün kaçacak yer nerede?" der.

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Hayır! Hiçbir sığınacak yer yoktur.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

O gün varıp durulacak yer Rabbinin huzurudur.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١٣

O günde insana önden yolladığı şeyler ile geride bıraktığı şeyler haber verilir.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ۝١٤

Doğrusu insan, kendi aleyhine bir şahittir.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

İsterse bütün mazeretlerini ortaya döksün.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

(Ey Muhammed!) Onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١٧

Şüphesiz onu toplamak (senin kalbine yerleştirmek) ve onu okutmak bize aittir.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١٨

O halde, biz onu okuduğumuz zaman onun okunuşuna uy.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١٩

Sonra onu açıklamak yine bize aittir.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢٠

Hayır! Siz, acil olanı/dünyayı seviyorsunuz.

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۝٢١

Ahireti ise bırakıyorsunuz.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۝٢٣

Rabbine bakar. (O'nu göreceklerdir)

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ۝٢٤

O gün birtakım yüzler de asıktır.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۝٢٥

Bel kemiklerini kıran bir felakete uğratılacaklarını anlarlar.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

Hayır! Can, köprücük kemiğine dayandığı zaman.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ۝٢٧

Hayır! Can boğaza dayandığı zaman.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢٨

Anlar ki, bu bir ayrılış.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢٩

Ayakları birbirine dolaştığında.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝٣٠

O gün varacakları yer, yalnız Rabbinin huzurudur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝٣١

Tasdik etmemiş ve namaz kılmamıştı.

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝٣٢

Fakat yalanlamış ve yüz çevirmiş.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝٣٣

Sonra da çalım satarak ailesine gitmişti.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝٣٤

“Bu azap sana layıktır, layık!"

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝٣٥

"Evet! Layıktır sana, layık!” denilecek.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝٣٦

Yoksa insan, başı boş bırakılacağını mı sanıyor?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ۝٣٧

O akıtılan meniden bir nutfe değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝٣٨

Sonra alaka olmuş, Allah onu yaratmış ve düzenlemişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝٣٩

Ondan da iki eşi, erkek ve dişiyi var etmişti.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤٠

Bunu yapanın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?