Al-Fajr

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

Fecre/tan yerinin ağarmasına andolsun.

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ۝٢

Ve on geceye andolsun.

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝٣

Çifte ve teke andolsun.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

Yürüyüp gittiği zaman geceye andolsun.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

Bunda akıl sahibi için bir yemin var (değil) mi?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

Rabbinin Ad (kavmin)'e ne yaptığını görmedin mi?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝٧

Yüksek sütun sahibi İrem şehrine.

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ ۝٨

O (İrem Şehri) ki, beldeler (ülkeler) içinde onun bir eşi yaratılmadı.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝٩

Ve vadideki kayaları oyan Semûd kavmine.

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١٠

Ve kazıklar sahibi Firavun’.

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ ۝١١

Onlar ki memleketlerde azgınlık etmişlerdi.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

Oralarda kötülüğü çoğalttılar.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١٣

Bu yüzden Rabbin onların üzerine azap kamçısı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

Muhakkak Rabbin gözetlemededir.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

Ancak insana; Rabbi ne zaman onu imtihan edip kendisine ikramda bulunsa ve nimet verse: "Rabbim bana ikramda bulundu" der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ ۝١٦

Ama ne zaman onu imtihan ederek rızkını daraltsa: "Rabbim beni hor kıldı" der.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١٧

Hayır, hayır! Yetime ikram etmiyorsunuz.

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١٨

Yoksula yemek vermeye teşvik etmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ۝١٩

Haram helâl demeden mirası alabildiğine yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا ۝٢٠

Malı da pek çok seviyorsunuz.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ۝٢١

Hayır! Yeryüzü (kıyamet sarsıntısıyla) parça parça olup dağıldığı zaman.

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ۝٢٢

Rabbin ve saf saf melekler geldiği zaman.

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢٣

O gün cehennem de getirilmiştir. İşte o gün insan düşünüp hatırlar. Ama hatırlamaktan ona ne (fayda) var!

يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

Der ki: "Ah keşke! (Bu) hayatım için önceden bir şeyler göndermiş olsaydım!"

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ ۝٢٥

Artık o gün de O'nun azabı gibi hiçbir kimse azap yapamaz.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ ۝٢٦

Ve O'nun vuracağı bağı hiç kimse vuramaz.

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢٧

Ey huzura ermiş nefis!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ۝٢٨

“Sen O’ndan razı, O da senden razı olarak Rabbine dön!”

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى ۝٢٩

Kullarımın arasına katıl!

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝٣٠

Ve gir Cennet'ime!