An-Naazi'aat

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا ۝١

Andolsun şiddetle çekip çıkaranlara,

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا ۝٢

Andolsun kolaylıkla alanlara,

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا ۝٣

Andolsun yüzüp yüzüp gidenlere,

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا ۝٤

Yarıştıkça yarışanlara,

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا ۝٥

Her bir işi yürütmekle görevli olanlara,

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

O gün (birinci üflemeyle) sarsılacak olan sarsılır.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝٧

Bir diğeri de onu izler.

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ۝٨

O gün birtakım kalpler (tedirginlik içinde) şiddetle çarpacaktır.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ ۝٩

Gözleri zilletle bakacaktır.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١٠

Şöyle derler: “Biz gerçekten gerisin geriye eski haimize mi döndürüleceğiz?”

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً ۝١١

“Bizler çürümüş kemiklere döndükten sonra mı?”

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۝١٢

“Öyle ise bu hüsran dolu bir dönüştür.” dediler.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ ۝١٣

Hâlbuki o, bir haykırıştan (Sûr’un üfürülmesinden) ibarettir.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

Birden onlar (dirilmiş halde) bir düzlük üzeredirler.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

Mûsâ’nın haberi sana geldi mi?

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

Hani Rabbi ona, mukaddes Tuvâ Vadisi'nde seslenmişti.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١٧

"Firavun’a git! Çünkü o gerçekten azdı.''

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١٨

Deki: “Sen temizlenmek istiyor musun?”

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١٩

"Seni, Rabbine ileteyim de O’na karşı derinden saygı duyup korkasın!”

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢٠

Derken Mûsâ, ona en büyük mucizeyi gösterdi.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

Fakat o, Mûsâ’yı yalanladı ve isyan etti.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

Sonra sırt dönüp koşarak gitti.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢٣

Hemen (adamlarını) topladı ve onlara seslendi:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

“Ben, sizin en yüce rabbinizim!” dedi.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

Allah da onu dünya ve ahiret azabıyla yakaladı.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

Şüphesiz bunda, Allah’tan sakınıp korkan kimseler için bir ibret vardır.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢٧

Sizi yaratmak mı daha güçtür yoksa göğü mü? Onu (Allah) bina etti.

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢٨

Onun tavanını yükseltti ve düzenledi.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢٩

Gecesini karanlık yaptı, gündüzünü aydınlığa çıkardı.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝٣٠

Ve daha sonra da yeri döşeyip yaydı.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝٣١

Oradan suyunu ve otlağını çıkardı.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝٣٢

Dağları da sapasağlam yerleştirdi.

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ۝٣٣

Bunları sizin için ve hayvanlarınız için bir yarar kaynağı yaptı.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٣٤

Her şeyi alt üst eden o büyük felaket (kıyamet) geldiği vakit.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ۝٣٥

O gün insan, yaptıklarını hatırlayacak.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝٣٦

Cehennem, görenler için apaçık bir şekilde gösterilir.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝٣٧

Artık kim taşkınlık etmiş ise.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝٣٨

Dünya hayatını tercih ettiyse.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٣٩

Cehennem onun varacağı barınaktır.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤٠

Kim de Rabbinin makamından korkar ve nefsini kötü arzularından alıkoyarsa,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

(O kimse için) Hiç şüphesiz Cennet yegâne barınaktır.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

Sana kıyametten soruyorlar: "Gelip çatması ne zaman?" diye.

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤٣

Sen onu nereden bileceksin?

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

Rabbine aittir onunla ilgili son bilgi.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

Sen ancak, ondan korkan kimseler için bir uyarıcısın.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

Onlar onu gördükleri gün sanki (dünyada) bir akşam veya kuşluk vakti kadar kaldıklarını sanırlar.