Al-Waaqia

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

هنگامی که واقعۀ [قیامت] رخ دهد،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

[خواهید دید كه‌] در وقوع آن دروغى نیست؛

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ۝٣

[گروهى را] خوار مى‌كند [و گروهى را] رفعتِ مقام مى‌بخشد.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّا ۝٤

آنگاه كه زمین به سختى لرزانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّا ۝٥

و کوه‌ها به شدت متلاشى شوند

فَكَانَتْ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا ۝٦

و [به صورت] غبارى پراكنده درآیند

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًا ثَلَـٰثَةً ۝٧

و شما به سه گروه تقسیم شوید:

فَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝٨

[گروه نخست:] سعادتمندان [هستند]؛ چه سعادتمندانی [و چه نیکو جایگاهی]!

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝٩

و [گروه دیگر:] تیره‌بختان [هستند]؛ چه تیره‌بختانی [و چه بد جایگاهی]!

وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلسَّـٰبِقُونَ ۝١٠

و [سومین گروه:] پیشگامان که [در نیکی‌ها] سبقت گرفتند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

آنان مقرّبان [درگاه الهی] هستند.

فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در باغ‌های پرنعمت [بهشت جای دارند].

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١٣

گروه بسیاری از آنان، از پیشینیان هستند [خواه از امت اسلام یا از امت‌های گذشته]؛

وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ۝١٤

و اندکی از آیندگان [و متأخران] هستند.

عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ ۝١٥

كه بر تخت‌های گوهرنشان،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَـٰبِلِينَ ۝١٦

روبروى هم تكیه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ ۝١٧

نوجوانانى جاودان [با طراوت،] همواره گردِ آنان [به خدمت] مى‌گردند.

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ۝١٨

با جام‌ها و کوزه‌ها و پیاله‌هایی از شراب جارى؛

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١٩

[شرابی] كه از نوشیدنش سردرد نمی‌گیرند و دستخوشِ مستى نمی‌شوند.

وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢٠

و از هر ميوه‌اى كه برگزينند؛

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و از گوشت هر پرنده‌اى كه دلشان بخواهد؛

وَحُورٌ عِينٌ ۝٢٢

و [همسرانی از] حور العین؛

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢٣

همچون مروارید پنهان در صدف؛

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

[اینها همه،] پاداش اعمالشان است.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آنجا [سخن] یاوه و گناه‌آلودی نخواهند شنید؛

إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا ۝٢٦

مگر سلام و درود [فرشتگان و بهشتیان].

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢٧

و [اما] سعادتمندان؛ چه سعادتمندانی!

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ۝٢٨

در کنار درختان بی‌خارِ سدر [هستند]؛

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ۝٢٩

و درختان موز با خوشه‌هاى برهم‌نشسته

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ۝٣٠

با سایه‌اى گسترده

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ ۝٣١

و آبِ همواره روان؛

وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ۝٣٢

و میوه‌هاى فراوان

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ۝٣٣

كه نه تمام می‌شود و نه ممنوع می‌گردد،

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ۝٣٤

و بسترهای برافراشته [و ارزشمند]

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً ۝٣٥

و همسرانى که با آفرینشى ویژه پدید آوردیم [که زیبایی و جوانیِ جاودان دارند]؛

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝٣٦

و آنان را همواره دوشیزه‌ قرار داده‌ایم

عُرُبًا أَتْرَابًا ۝٣٧

و شوهردوستانی هم‌سن‌وسال هستند.

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝٣٨

[همۀ این نعمت‌ها،] براى سعادتمندان است

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝٣٩

كه برخی از آنان از پیشینیان

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ۝٤٠

و برخی دیگر از متأخران هستند.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و [اما] تیره‌بختان؛ چه تیره‌بختانی!

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ۝٤٢

در میان باد سوزان و آب جوشان قرار دارند

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ۝٤٣

و سایه‌هایى از دود سیاه

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

كه نه خنک است و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

آنان در دنیا ثروتمند و سرکش بودند

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و بر گناه بزرگِ [شرک] اصرار می‌ورزیدند؛

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤٧

و می‌گفتند: «آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤٨

آیا نیاکان ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ۝٤٩

[ای پیامبر، به کافران] بگو: «بی‌تردید، گذشتگان و آیندگان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ۝٥٠

همه در وعده‌گاهِ قیامت جمع خواهند شد».

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

آنگاه شما، اى گمراهان تكذیب‌كننده،

لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ۝٥٢

قطعاً از [میوۀ] درخت زَقّوم خواهید خورد؛

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥٣

و شکم‌ها را از آن انباشته مى‌كنید؛

فَشَـٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

آنگاه روی آن، آب جوشان مى‌نوشید؛

فَشَـٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

همچون شترانِ عطش‌زده.

هَـٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

این پذیرایىِ آنان در روز جزاست.

نَحْنُ خَلَقْنَـٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥٧

ماییم كه شما را [از هیچ] آفریده‌ایم؛ پس چرا [آفرینشِ دوباره را] باور ندارید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥٨

آیا به نطفه‌ای که [در رحِم همسرانتان] می‌ریزید، توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَـٰلِقُونَ ۝٥٩

آیا شما آن را مى‌آفرینید یا ما آفریننده‌اش هستیم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦٠

ما مرگ را در میان شما مقدر کردیم و ناتوان نیستیم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَـٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

كه امثال شما را جایگزین [خودتان] كنیم و شما را به گونه‌اى كه از آن بى‌خبرید، [در آفرینشى نو] پدید آوریم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

شما كه از آفرینش نخستین به روشنى آگاه شده‌اید، چرا [به یاد آخرت نمی‌افتید و] پند نمی‌گیرید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦٣

آیا به دانه‌هایى كه مى‌كارید، توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آیا شما هستید كه آن را مى‌رویانید یا ما رویاننده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَـٰهُ حُطَـٰمًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر مى‌خواستیم، آن را خاشاک مى‌كردیم؛ چنان كه شگفت‌زده شوید.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

[و چنان آن را نابود می‌کردیم که بگویید:] «ما زیان کرده‌ایم؛

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦٧

بلكه همه چیز را از دست داده‌ایم».

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦٨

آیا به آبى كه مى‌نوشید توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦٩

آیا شما آن را از ابر فروباریدید یا ما فرودآورندۀ آن هستیم.

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَـٰهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝٧٠

اگر مى‌خواستیم، آن را بسیار شور و تلخ مى‌کردیم؛ پس چرا شکر به جای نمی‌آورید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝٧١

آیا به آتشى كه مى‌افروزید توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝٧٢

آیا شما درختش را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَـٰهَا تَذْكِرَةً وَمَتَـٰعًا لِّلْمُقْوِينَ ۝٧٣

ما این آتش را وسیلۀ یادآورى [عذاب دوزخ] و مایۀ برخوردارى [و راحتی] مسافران قرار داده‌ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝٧٤

پس [ای پیامبر،] به نام پروردگارِ بزرگت تسبیح گوى [و او را به پاکی یاد کن].

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝٧٥

سوگند به جایگاه ستارگان

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝٧٦

که اگر بدانید، سوگند بزرگی است.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ ۝٧٧

كه این [گفتار]، قرآنى گرانقدر است؛

فِى كِتَـٰبٍ مَّكْنُونٍ ۝٧٨

در لوح محفوظ قرار دارد.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝٧٩

جز فرشتگان پاک‌سیرت، کسی [آن را نمی‌بیند و] به آن دسترسی ندارد.

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ۝٨٠

از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.

أَفَبِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝٨١

آیا این سخن را سبک [و غیر قابل اعتنا] مى‌دانید؟!

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝٨٢

و به جای شکرِ روزی‌هایی که به شما داده شده است، آن را دروغ می‌پندارید؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝٨٣

آنگاه كه [جان یکی از شما هنگام جان‌کندن] به گلوگاه مى‌رسد

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ۝٨٤

و شما در آن هنگام نظاره مى‌كنید

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَـٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝٨٥

و ما از شما به او نزدیک‌تریم؛ ولى نمى‌بینید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝٨٦

اگر [در برابر اعمالتان] جزا داده نمی‌شوید [و به گمانتان قیامتی نیست]،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ۝٨٧

پس آن [روح] را [به بدن] بازگردانید، اگر راست می‌گویید.

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝٨٨

اما اگر او در زمرۀ مقرّبان باشد،

فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ۝٨٩

در آرامش و گشایش و بهشت پرنعمت است؛

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝٩٠

و اگر در زمرۀ سعادتمندان باشد،

فَسَلَـٰمٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝٩١

[به او گفته می‌شود:] «سلامت و امنیت بر تو باد، که از سعادتمندان هستی»؛

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝٩٢

اما اگر از تکذیب‌کنندگان گمراه [و در زمرۀ تیره‌بختان] باشد،

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ۝٩٣

با آب جوشان [از او] پذیرایی می‌شود

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝٩٤

و به [آتش] دوزخ در‌می‌آید.

إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝٩٥

این [وعدۀ پاداش و عذاب،] یقیناً حقیقت دارد [و تردیدی در وقوع آن نیست].

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝٩٦

پس [ای پیامبر،] با [ذکرِ] نامِ پروردگار بزرگت [او را] تسبیح گوی.